در برف مي‫گذشت

چوپان

كه آخرين نفر گلـّه بود و

                         دشت.

درنگي چند   در گرماي هيزمها؛

صداي بع بع بزغاله‌ها

                   در شيب كوهستان.

باران صبحگاهي

پرچين نمي‌شناسد.

در هر دو سو: چمنها.

...

باران دم صبح

درين باغ معطر؛

حيف است كه در خانه در بسته نشيني.

...

به چشمانت مي‌انديشم

به خواب پلكهاي تو

و پرچيني كه گرداگرد اين باغ است.

چراغ خانه را

برخيز و روشن كن.

دكمه مي دوخت

               روي علفها ؛

كفشدوزك.

مردم از بهت مرداد

يك نسيم سراسيمه بفرست

قاصدكهاي بغض مرا منتشر كن.

شمعهايي كه بر باد رفتند

نذرهايي كه از ياد رفتند...

آن دو پرنده

آن افق باز...

من و حسرت پرواز.

...

در نگاه اين پرنده‫ها:

باغ،

     چلچراغ.

...

از سايه هايتان

باغي شكفته است.

آه اي پرنده‫ها!

نجواي ابر، آخر خرداد

عطر بهار در گذر باد.

گيج شكوفه‌اند درختان.

...

يكجا شكفته‌اند تمام در ختها.

صدها ستاره اينك

                        بر شاخه‌هاي سيب.

سبزه‌هاي قد كشيده

جويبار سرد.

خاطرات كفشها.

...

از صبح ، دوشادوش

تا عصر ، پايا پا.

پشت در اينك: كفشهاي ما.

...

رها ـ مثل اين جفت گالش.

من و رفته تا دوردستان

تو و سر نهاده به بالش.

يادش بخير

آن كوره راه سبز.

تكرار برف و باد.

...

در لابلاي مه:

تصوير خانه‫ها و درختان.

از پيچ جاده مي‫گذرد باد.

...

رفتي و   چشم من

در پيچ جاده مانده

                        در انبوه ابرها.

...

يك جهان حرف دارد

يك جهان حرف.

رد پاي تو در برف.

...

بارش برف ديروز

روي جاده: دو خط موازي.

بازي نور و سايه.

در فلق حس گنگي است

بين بيداري و خواب.

پلكهاي مردد.

...

باران صبحدم

بر پشت بامها.

بوي اذان و خاك.

...

خورشيد، ناپيدا.

حس مي‌شود اما

در شيشه‌ها و شيروانيها.

مرغان دريايي

در نرمه‫هاي موج.

آرامشي يكدست.

...

و تصوير مرغان دريا

و تصوير خورشيد در آب.

و اين حس مطبوع در من.

...

نه قايقي پيداست

نه مرد ماهيگير.

غوغاي مرغان مي‫رسد از دور.

....

زمزمه‫اي در سكوت

بنگر پروانه را

راهبه‫اي در قنوت.

...

 آرام ، بي كلام

بر خواب من وزيد.

پروانه...
             هي سلام!

...

 صبح بي رنگ

پروانه ، ناگاه

شعله شد روي خاكستر سنگ.

بارش شكوفه‫ها

انعكاس صبح روي سنگفرش خيس

بوي تو هنوز...

...

بر نيمكتهاي مرطوب

و سنگفرش سفيد از شكوفه،

جاي تو خالي است.

در سياهي برآمد

ماه

ـ ناگاه.

خش خش برگها، پشت پرچين.

...

درخت و

ـ غوغاي جيرجيرك

شبت بخير اي ماه محزون!

دستان بلند تک درخت باغ

از پنجره :

ماه ساکت پاييز.

به کجا خواهد برد

ـ سبزه‌ها می‌گويند ـ

رود، اندوه مرا.

...

ابر، سبزه، رود

سايه ها در آب

آی آفتاب!